Vermoeidheid en het ware ik: wat lange tochten onthullen over mensen

Na één dag zeilen is iedereen nog op zijn best. Na drie, vier, vijf dagen met wachtensystemen (drie uur op, drie uur af) wordt het interessanter: dan komt de vermoeidheid. En met vermoeidheid komt het echte gedrag naar boven.

Je kunt niet op pauze drukken

Op zee kun je niet zeggen: “Ik ben er even uit, ik doe morgen wel terug mee.” Het schip vaart door. De wacht verandert, maar de verantwoordelijkheid blijft. Tegelijk is slapen moeilijk: je lichaam zit vol adrenaline, je ligt in een bewegende kooi, je weet dat je over drie uur alweer op dek moet staan.

Wanneer de vernislaag verdwijnt

Vermoeidheid haalt de vernislaag weg. Je ziet:

• wie snel geïrriteerd raakt,
• wie zorgzaam blijft,
• wie stiller wordt,
• wie zenuwachtiger,
• wie blijft functioneren en wie blokkeert.

Niet om te oordelen, wel om te begrijpen: dit is hoe iemand is als de reserves op zijn. Dit is zijn of haar stressprofiel.

Zelfkennis en teamkennis

Voor deelnemers is dit confronterend én waardevol. Je leert:

• tot waar je eigen grens loopt,
• hoe je reageert als dingen je boven het hoofd groeien,
• hoe je je voelt tegenover het team in die momenten.

Voor het team als geheel is het een snelcursus in elkaar aanvaarden, steunen en corrigeren zonder de ander onderuit te halen.